zaterdag 23 maart 2013

Orakel

 
‘Het komt allemaal goed, alleen niet met mij erbij’ zei Bibian als een mantra.
Wat zou ze daarmee bedoeld hebben. Ik vermoed dat ze mij moed wilde inspreken. Misschien voelde ze zich ook wel schuldig dat ze er zomaar tussen uitkneep. Mij met de gebakken peren liet zitten.
Dat zinnetje speelt steeds door mijn hoofd. Wanneer komt het dan goed. Hoe weet ik wanneer het goed is.
Het is een uitspraak als van een orakel. Raadselachtig. Onbegrijpelijk. Geen geruststelling, eerder een opdracht.
Het is nu bijna acht maanden verder. En inderdaad: we maken het goed. We functioneren, staan ’s morgens op, ontbijten samen. Ik breng de kinderen naar school (Valentijn is nu oud genoeg om zelf te gaan), haal ze ’s middags weer op, doe de boodschappen, kook het avondeten. Ik doe het allemaal graag, zou het niet anders willen, behalve dan dat jij er niet meer bent.
Ik ben bang dat het toch allemaal wat minder vrolijk is geworden. Ik word niet meer gecorrigeerd in mijn stilzwijgen, mijn lethargie. Voor mijn gevoel ben ik optimistisch, positief, grappig, enthousiast, maar ik vraag me af of de kinderen dat ook zo ervaren. Ik vraag het ze met enige regelmaat: vinden jullie mij erg veranderd sinds mama dood is. Nee, zeggen ze dan. Nou ja, wel een beetje.
Hoe dan?
Hmm... ja... Dat weten ze niet precies.
Ben ik strenger geworden? Ja, dat wel. Maar dat moet ook wel.
Waarom dan?
Omdat je het allemaal alleen moet doen papa.
Ben ik onredelijk.
Nee, niet onredelijk. Nou... soms.
Wat missen jullie het meeste.
Mama.
Maar wat dan.
Gewoon... mama.
We maken plannen voor de zomer. Niet naar Spanje. Spanje ben jij.
Roemenië moet het worden. Daar zijn beren en wolven.
Gaan we die dan zien, vraagt Lulu.
Zeker.
Is dat niet gevaarlijk.
Heel gevaarlijk.
Is daar ook Wifi, vraagt Swip bezorgd.
Ik denk dat de kinderen eigenlijk het liefste naar een familiecamping in Frankrijk zouden gaan, maar dan hebben ze pech. Dat lijkt me een van de allertreurigste dingen die je als weduwnaar kunt doen.
Ik vind het doodeng om zomaar naar de Karpaten te rijden, maar ik heb toch het gevoel dat ons dat meer gaat opleveren. Ik wil ze zo graag het gevoel van familie meegeven. Dat wij bij elkaar horen, een gezin zijn. Voordat iedereen straks zijn eigen weg gaat. Ik denk – en hoop – dat we, als we wat meer op elkaar aangewezen zijn, ons verbond sterker maken. Elkaar vinden. Noodgedwongen.
En als we dit kunnen met z’n vieren, dan lukt de rest ook wel. Dan komt het allemaal goed.




31 opmerkingen:

  1. Blijf daar in geloven,dat alles goed komt Klaas.Liefs Janke

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sterker nog, het is al goed, je doet het goed, je best. Bibian heeft (ik kan niet had schrijven..) vertrouwen in je, geheel terecht.

    En over die vakantie: gun de kinderen iets zonder jezelf iets te misgunnen. Dat kan, best of both worlds. Ik doe het vaker, die rustige camping op dat mooie plekje afgewisseld met die camping niet mijn eerste keus, maar wel top voor de kinderen incl glijbanen etc. Ze zullen je dankbaar zijn!
    Maar inderdaad, een grote gezinscamping in Frankrijk, een gruwel. Gelukkig zijn er veel mooie alternatieven!
    De Karpaten, wel supermooi..

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ja klaas het zal allemaal goedkomen , alleen anders.

    ja en die camping , er staat voor jou gevoel op de tent geschreven een weduwnaar

    de confrontatie met 2 ouder gezinnen is misschien moeilijk.

    maar misschien en\en .

    HET ZAL ALLEMAAL GOEDKOMEN!!

    ans

    BeantwoordenVerwijderen
  4. In Zuid-Afrika zeggen ze "Alles kom reg", en terwijl dankt de soefi de Heer omdat hij altijd net dàt krijgt wat goed voor hem is... Als ik je lees denk ik, héhé, mag ik mee naar die Karpaten, maar ach, mijn verjaardag is net op de laatste dag van jouw ene, de dag buiten de tijd volgens de Mayakalender. Buiten de tijd, een mooie gedachte. Alles is er, het ene tastbaar, het ander in ons hart, en soms bloeien beiden.
    http://yayamarieke.wordpress.com/2013/03/24/goed/

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dat is goed plan die Karpaten.
    ook ik maakte na de dood van mijn man een reis door Canada volop natuur.
    Op jezelf zijn teruggeworpen ..
    Karin Mulder de weduwe van karel glastra v.loon maakte een reis dwars door australie met haar 3 kleine kinderen.
    Het werkt helend. dat is misschien wat Bibian bedoelt jullie gezin bevat genoeg liefde om het te overleven dat zij er niet meer is?
    maria

    BeantwoordenVerwijderen
  6. ook ik denk dat Bibian dat bedoelde; jij en de kinderen zijn samen lliefedevol en sterk genoeg; zij heeft de ring gelegd waarin jullie verder leven.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. ontroerend en echt...............
    sluit me bij bovenstaande aan
    groeten patty

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Beste Klaas,
    Merk je dat je steeds meer bezig bent met de toekomst?
    Dat je bezig bent met wie je NU bent?
    Zelf doe ik dat nu ook; heb mijn vakantie ook weer vastgelegd, zonder kinderen, omdat die al op eigen benen staan. Ja, moeilijk om alleen weg te gaan, maar thuis blijven zitten is ook geen optie.
    Bibian mocht door haar TV reportage, haar columns en haar blog anderen tot steun zijn, herkenbaarheid oproepen, iets wat jij nu ook doet.
    Mijn vrouw mocht dat doen door het afgeven van een interview in NRC, vorig jaar, in een reeks getiteld "Het laatste woord", waarin mensen in hun laatste levensfase vertelden hoe zij met de naderende dood omgaan.
    Vandaag heeft in Amsterdam de boekpresentatie plaats gevonden van een aantal verhalen uit deze reeks. Jij bent trots op Bibian, ik op mijn vrouw, die d.m.v. haar aandeel in dit boek ook anderen tot steun kan zijn.
    De andere verhalen helpen mij ook. Zo helpen wij, als "lotgenoten" elkaar ook.
    Ik verwijs graag naar : http://www.nieuwamsterdam.nl/boekUitgave.aspx?ID=2391
    Klaas, niet iedereen ziet een "loslopende" man met kinderen als "weduwnaar" (wat haat ik dat woord!). Laat maar los die gedachte. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Theo dank je wel voor de link.

      Ans

      Verwijderen
  9. Wat schrijf jij mooi... elke keer weer raakt het me wat en hoe je schrijft. Het zet me ook aan het denken. Over hoe het leven is, en wat je er mee wilt. En wat er dan in het echt gebeurd.
    "Ik wil ze zo graag het gevoel van familie meegeven. Dat wij bij elkaar horen, een gezin zijn. Voordat iedereen straks zijn eigen weg gaat." Wat een prachtige opdracht aan jezelf!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Het is al goed. En tegelijkertijd komt het nooit meer goed. Wat een moeilijke tegenstelling lijkt me dat.
    Maar ik denk dat je het heel goed doet, ook al kennen wij elkaar niet. Jullie kinderen missen hun mama en hebben een hele fijne vader. Wat heb je het weer ontzettend treffend omschreven. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. "Wat lees je", vraagt Dorus (11). Ik vertel over Bibian, die ik niet gekend heb, maar nu wel een beetje heb leren kennen. Over wat zij heeft gedaan om haar herinnering 'levend' te houden. Ik vertel over chocoladetaart, oorbellen, brieven en filmpjes. "Goh", zegt Dorus. "Wat zou het leuk zijn als papa dat ook voor ons had kunnen doen, he mam?" Dorus is een expert als het over de dood gaat. Zijn vader is zeven jaar geleden geheel onverwachts overleden (hartstilstand in zijn slaap). Wij hebben het nog vaak over deze bijzondere vader, die net als Bibian in een bandje zat. Ik probeer zijn herinnering ook 'levend' te houden. Ik heb in het begin ook een weblog bijgehouden, waar een boek uit voortgekomen is, over het eerste roerige jaar, waarin ik achterbleef met mijn twee zoontjes van toen 4 en 6 jaar oud. Ik schreef - net als jij - over verdriet, gemis, onbegrip, maar ook over wijze kindervragen ("Mam, is papa nu al een geraamte?"), en de vele mooie momenten samen. Vanaf het moment dat ik hem dood in bed vond heb ik mij voorgenomen dat wij niet de rest van ons leven ongelukkig gingen zitten zijn. Dat is gelukt. We zijn een heel hecht team met zijn drietjes. De oudste, Teus, is nu 13, en dan Dorus dus, van 11. Ook ik ben van mening dat ik heel veel geluk heb gehad, met hun vader, maar ook met deze fantastische zoons. Ik zou je mijn boek graag willen sturen, omdat ik denk dat je er wat in zou kunnen herkennen. Maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat je daar hé-lé-maal niet op zit te wachten. Dat je wel genoeg hebt aan je eigen verhaal. Maar mocht je het nu toch willen hebben, al is het maar om in een hoekje van de boekenkast te zetten voor het geval je het ooit zou willen lezen, laat je het me dan weten? Ik ga je geen sterkte wensen. Daar had ik altijd een hekel aan, ik ben toch niet ziek, dacht ik dan. Wel wens ik je veel mooie tijden met die bijzondere kinderen van je. Want dat zie je wel meteen, dat het bijzondere kinderen zijn, net als hun moeder, én hun vader….
    Groet,
    Marian van den Hul (hul17@ziggo.nl)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. http://www.trouw.nl/tr/nl/5097/Spiritualiteit/article/detail/3330838/2012/10/12/Neuroloog-ontwaakt-uit-coma-De-hemel-bestaat-echt.dhtml
    misschien als troost.................
    fijne paasdagen

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Goed komt het zeker Klaas, daar ben ik van overtuigd!!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ik weet niet wat ik moet schrijven, ik zou het liefst even een arm om je schouder leggen en hopen dat dat helpt !!! Doe wat jij denkt dat goed is en het is goed !!! Ik lees zo'n verdriet en kan het me zo voorstellen !!! Liefs Suus.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. ?.......hoe gaat het....

    BeantwoordenVerwijderen
  16. hoi Klaas,

    alles goed Klaas met jou en je kids??

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Je wordt gemist Klaas door ons meelezende en meelevende belangstellenden.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. "alles goed" vind ik niet echt een vraag in deze situatie. Sowiezo kun je denk ik beter vragen 'hoe gaat het met je?' Wellicht was dit wel de laatste tekst van Klaas. Dit zal dan een hele mooie afluiting geweest zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. hou eens op met dat corrigerende vingertje!!!

      Verwijderen
    2. eerst dacht ik nog wat is dit nu weer
      toen ik het las
      en alles anoniem
      er is al genoeg ellende
      maar er moet kennelijk nog meer bij
      en dit alles via de blog van klaas
      jammer, denk er van wat je wil denken
      maar laat elkaar in waarde
      in ieder geval nog een hele fijne zondag voor iedereen
      en zeker voor klaas en de kinderen

      groet patty

      Verwijderen
  19. klaas, hoe gaat het met je boek ?
    groet uit frankrijk marie

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Klaas ik mis je stukjes en hoop dat je het een beetje redt samen met de kinderen. Moet veel aan jullie denken! Liefs, Annemarie

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Hallo Klaas, jammer dat je niet meer schrijft. Hoop dat binnenkort de moed en inspiratie terug komen. Iedereen leeft met je mee ! Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  22. he Klaas
    hoe gaat het met jou en je kindjes
    Hoop dat je ook een beetje van het voorjaarszonnetje kan
    genieten, hoop het echt voor jullie!
    veel liefs,

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Hey Klaas,

    Neem je tijd en als je niets meer schrijft is het ook goed dan heb je waarschijnlijk wat meer innerlijke rust gekregen en minder de behoefte om te schrijven.
    Geniet van het aankomende mooie weer met je prachtige kindjes, op naar een nieuwe toekomst met hopelijk veel leuke dingen in het vooruitzicht ik gun je dit in ieder geval van harte.

    Hartelijke groet, Rose.

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Ik voel precies zo na het verlies van mijn man

    BeantwoordenVerwijderen