Sonnet

Panadol
Dexamethason
Paracetamol
Zopiclon

Haldol
Movicolon
Pantoprazol
Ondansetron

Fentanyl
Instanyl
Zolpidemtartraat
Methylfenidaat
Metroclopramide
Loperamide

Talia

Vandaag was de stilste dag,
de uren ingedikt,
het glazen huis bijna geheel
verlaten,
uitgesproken, ingeslapen;
je scherpe blik verontwaardigd als
van Doornroosje:
zie je wel,
je komt me niet redden,
jij denkt alleen maar aan jezelf!
Ik knik gelaten,
breek een ampul
en tik de belletjes omhoog,
slaap jij maar lekker.

Afscheid

Ik ben afscheid van je aan het
nemen nu je stilletjes
verdwijnt;
steeds kleiner wordt.
Kom je bij me? vraag je. Ja.
Dan lig ik even met je,
maar daar is plotseling de zon
meedogenloos
zijn stralen.
Ik draai me naar het raam,
nee, want ik lag met jou.
De klok slaat drie:
naar school! de kinderen!
Moet je al weg?
Ik zeg nog niet,
even nog,
straks moet ik verder.

Ik zat naast je

Ik zat naast je,
boven het geluid van de
dieselmotor,
de wind in de open ramen
en de cd speler
te schreeuwen
tegen de kinderen
dat ze stil moesten zijn
omdat het in Extremadura zo mooi is,
maar eigenlijk
natuurlijk
omdat jij
met één hand aan het stuur
van ons witte Mercedes busje
en één in je schoot
steeds weer
No one knows
meezong
en alle woorden uitsprak
of je ze net verzonnen had.

Gebed

Nu ik je eindelijk nodig heb, ben je
er niet - ik mag wel tutoyeren?
Of ben ik ongeduldig.
Het is niet voor mezelf dat ik het
vraag - ik red me meestal wel -
maar voor mijn lief die nog wat
af moet maken - zij had een valse
start - en nu in tijdnood komt.
Wat kleine dromen, om precies te zijn;
'k zou zeggen: wisselgeld.

Vertel 't niet verder, maar die
doktoren klooien maar wat aan,
ze sturen mij naar hun apotheken,
je kent dat wel, 't zijn leken,
't zou fijn zijn als je even meekeek
en wat richting gaf.

Mijn ziel van varkensleer - niet
waterdicht - wil ik je graag
belenen; ik word wel technocraat,
dat is nu mode.
Kom, vertel eens vlug:
wat schort er aan haar code?

Ik ben geen Leverkühn, ik hoef er
niets voor terug, niet voor mezelf
althans, ik zei het al:
ik red me wel.

Welnu, spelen wij handjeklap?

Brief

Dan maar een brief:
Hoe maak je het?
Wij redden ons wel (niet echt
natuurlijk).
Ik hoor dat je niet meer wil,
- dat zeg je steeds: ik wil niet meer.
Het blijft maar regenen, dus doe ik
wat papierwerk.
Vandaag heb ik heel veel bij je
gezeten, om te kijken of je nog
ademde; je maakt gekke
sabbelgeluidjes in je slaap,
wist je dat?
- Maar goed: je wilt dus niet meer.
Ik rij steeds op jouw fiets,
dat kan nu wel.
Voor de boodschappen en zo.
Op school vinden ze dat ik ben afgevallen.
Ik praat zo veel de laatste tijd;
eigenlijk steeds hetzelfde gesprek.
Wat ik nog vragen wilde: denk je,
dat je nog lang niet meer wilt?

Het komt zo slecht uit

Het komt zo slecht uit dat je
dood gaat;
schrijf je alles voor me op?,
want alles moet hetzelfde
blijven.
Ik vind wel iemand, net als jij,
die af en toe kan
komen.
Voor als we serranitos eten,
of nieuw briefpapier nodig hebben;
om nieuwe snaren op je bas
te draaien,
- twee keer per jaar? misschien
wat minder als er toch niemand op
speelt - en als we willen zingen.
En 's nachts kijk ik gewoon omhoog
naar het nieuwe blauwe
vogeltjesbehang dat je op het internet
vond;
en dan zeg ik
- kootje voor kootje - heel langzaam:
om manipadmé hum,
al weet ik niet wat het
betekent.