In april, mei en juni 1989 speelde ik met mijn gitarenseptet The Seven Slowhands een reeks concerten in de Sovjet Unie, Mongolië, de Volksrepubliek China en Indonesië. We speelden muziek die ik speciaal had gecomponeerd voor het septet dat bestond uit gitaristen Vincent van Warmerdam, Corrie van Binsbergen, Edwin Ligteringen, Franky Douglas, Hans Croon, John van der Veer en mijzelf. Ik hield een dagboek bij.

22 april
Laatste dag in Moskou. ’s Morgens is nog steeds niet duidelijk of we vanavond in het theatercafé van Sasha Pepelyaev kunnen spelen. Ik heb besloten sowieso geen concert meer te doen voor Stas Namin, dus we spelen óf in het theatercafé of niet. Pas in de middag belt Sasha dat het in orde is en verzamelen we in het hardrock café voor onze dagelijkse gratis maaltijd. Frank Zappa is hier al een paar maal gesignaleerd maar ik heb hem niet gezien. Sergei is een beetje geïrriteerd dat zijn vriendinnetje mij zo veel aandacht geeft.
    We gaan met de bus en de metro in de stromende regen naar het theatercafé, waar de stemming gevaarlijk onder nul daalt. Er is een mime voorstelling en de zaal zit vol. We moeten soundchecken met het publiek erbij, maar dat blijft gelukkig braaf wachten tot we klaar zijn. We hebben ook nog steeds onze paspoorten niet terug van Stas Namin en ik maak me grote zorgen of onze vlucht naar Irkutsk wel is geboekt. August is terug naar Amsterdam en kan me dus niet meer helpen.
    Op het allerlaatste moment worden onze passen gebracht en krijgen we de vliegtickets, alleen is nog niet duidelijk of Masha mee kan. Ons concert is een overdonderend succes in het overvolle, kleine zaaltje waar de temperatuur tot negentig graden stijgt. Hadden we hier maar elke dag gespeeld in plaats van in dat ellendige hotel Kosmos voor die stomme playbackshow.
    Als het goed is hebben we morgen vier taxi’s om ons naar het vliegveld te brengen. ’s Nachts doe ik van de zenuwen geen oog dicht.

In april, mei en juni 1989 speelde ik met mijn gitarenseptet The Seven Slowhands een reeks concerten in de Sovjet Unie, Mongolië, de Volksrepubliek China en Indonesië. We speelden muziek die ik speciaal had gecomponeerd voor het septet dat bestond uit gitaristen Vincent van Warmerdam, Corrie van Binsbergen, Edwin Ligteringen, Franky Douglas, Hans Croon, John van der Veer en mijzelf. Ik hield een dagboek bij.

21 april
Om een uur of twaalf ga ik met Jochum, Hans, Sergei en Anja naar de Novodjevitsji begraafplaats waar het barst van de praalgraven van mensen als Tupolev, Boelgakov, Chroestsjov, Gogol etc. Ook de vrouw en de zoon van Stalin liggen hier. Schitterend kerkhof.
    Later ontmoeten we hier Warwara, de vriendin van Sergei, een mooi meisje dat goed Frans spreekt. Sergei vindt het niet zo leuk als ik met haar praat omdat hij het niet verstaat. Ook is daar de vriendin van Anja die al net zo into sterrenbeelden en karma is en op sandalen loopt. Zij spreekt goed Duits. Met dit gezelschap vertrekken we naar het geboortehuis van Boelgakov en naar allerlei plaatsen die voorkomen in De meester en Margarita.

    ’s Middags filmt de ploeg van Sacha onze soundcheck, het optreden kunnen ze helaas niet bijwonen. We spelen weer drie nummers om dezelfde playbackshow te openen met de zelfde hond van een presentator. Het optreden is een succes en na afloop hebben we een diner bij August en Masja. Sergei en Warwara zijn ook uitgenodigd. Masja heeft gans gemaakt en heel erg haar best gedaan. Wij hebben voor de wodka en de champagne gezorgd. Het is heel geanimeerd, vooral als er nog twee vrienden van Masja komen die beweren dat alle Hollanders homoseksueel zijn. Ik beaam dat gretig, tot grote hilariteit van Masja, maar tot grote schrik van Warwara. Ik denk dat Sergei zijn vriendinnetje goed in de gaten moet houden want zij is een ontzettende flirt.

 

 

In april, mei en juni 1989 speelde ik met mijn gitarenseptet The Seven Slowhands een reeks concerten in de Sovjet Unie, Mongolië, de Volksrepubliek China en Indonesië. We speelden muziek die ik speciaal had gecomponeerd voor het septet dat bestond uit gitaristen Vincent van Warmerdam, Corrie van Binsbergen, Edwin Ligteringen, Franky Douglas, Hans Croon, John van der Veer en mijzelf. Ik hield een dagboek bij.

 

20 april
’s Morgens doen August en ik een interview met de filmploeg van gisteren aan de oever van de Moskva. Wat een eikel is die Sasha, we moeten ons inhouden om hem niet de rivier in te duwen. Daarna ga ik met de metro terug naar huis.
    Ik lunch in het hardrockcafé en vertrek dan naar hotel Kosmos tegenover de permanente economische tentoonstelling, de ВДНХ, waar we ons eerste concert zullen geven.

    Van een echt concert is nauwelijks sprake, we mogen drie nummers doen als openingsact van een playbackshow van Russische commerciële pop- en hardrock van de ergste soort. De ceremoniemeester is een arrogante vlerk met modern geverfd haar die er drie kwartier voor nodig heeft om ons de sleutels van de kleedkamer te bezorgen.
    In de kleedkamer word ik geïnterviewd door een televisieploeg: of ik een boodschap voor de Sovjetjeugd heb. Heb ik niet.
    We spelen goed, hebben succes, maar ja, drie nummers…
    Na afloop eten we uitgebreid met champagne in hotel Kosmos voor ƒ 150,- waarvan ongetwijfeld het grootste gedeelte in de zak van de hoofdober zal verdwijnen. Ik word ziek van al die corruptie en het gebrek aan respect. Franky heeft dope en we roken wat in de kleedkamer. Dat moet allemaal heel stiekem. Ik drink toch weer teveel, maar drank heb je hier ook wel nodig.

In april, mei en juni 1989 speelde ik met mijn gitarenseptet The Seven Slowhands een reeks concerten in de Sovjet Unie, Mongolië, de Volksrepubliek China en Indonesië. We speelden muziek die ik speciaal had gecomponeerd voor het septet dat bestond uit gitaristen Vincent van Warmerdam, Corrie van Binsbergen, Edwin Ligteringen, Franky Douglas, Hans Croon, John van der Veer en mijzelf. Ik hield een dagboek bij.

 

 

19 april 

’s Morgens om 10.00 uur moeten we voor een Moskouse filmploeg grappig doen. Franky is niet komen opdagen. We kruipen met z’n allen in de Lelijke Eend van August met het dak open en worden dan zogenaamd bekeurd door een ingehuurde agent. Erg leuk allemaal. 

 

Daarna rijden we nog naar drie andere locaties totdat ik er genoeg van krijg. Regisseur Sacha heeft zelf totaal geen ideeën voor zijn film; hij wil dat wij vrijdag op een schip op de Moskva met onze gitaren één nummer playback spelen, dan zal hij de muziek van onze cd er wel synchroon onder zetten. Zeker vergeten dat hij hier in de Sovjet Unie is.

    ’s Middags eten we in het Stas Namin centre. Ik ben eigenlijk kwaad op Franky maar het lukt me niet dat vol te houden. Nikolai Kopernick, de band waarbij een aantal van ons logeren is aan het repeteren. Ze maken hele fragiele, simpele, jazzy, akoestische muziek. Om zeven uur hebben we in hotel Kosmos een soundcheck voor het concert van morgen, maar als we aankomen blijkt de geluidsinstallatie nog niet eens opgesteld. Uiteindelijk gaan we maar in de kleedkamer zitten repeteren. Dat blijkt nodig ook.
    De sfeer in hotel Kosmos is een mengsel van bureaucratie, desinteresse, zwarthandel en prostitutie, en alles op z’n Russisch. Een aantal van mijn bandleden is zo langzamerhand behoorlijk geshockeerd van wat ze hier allemaal zien en meemaken. Mij raakt het niet; ik ben op doorreis en ik voel me eigenlijk heel vrij en onafhankelijk.
    Om een uur of twaalf lig ik in bed. Ik word gek van Edwin die mij de hele dag vragen stelt: wat ga je doen? waar ga je naar toe? wanneer gaan we dit? wanneer gaan we dat?
    Vandaag was het de achtste sterfdag van mijn moeder.

 

In april, mei en juni 1989 speelde ik met mijn gitarenseptet The Seven Slowhands een reeks concerten in de Sovjet Unie, Mongolië, de Volksrepubliek China en Indonesië. We speelden muziek die ik speciaal had gecomponeerd voor het septet dat bestond uit gitaristen Vincent van Warmerdam, Corrie van Binsbergen, Edwin Ligteringen, Franky Douglas, Hans Croon, John van der Veer en mijzelf. Ik hield een dagboek bij.
 

 

18 april
Ik heb om 11.00 uur met Vincent tegenover het Taganka theater afgesproken, om dan samen naar de Mongoolse visumafdeling te gaan waar wij tegen betaling van $ 145,- onze visa voor Ulan Bator zullen krijgen. Ik heb niet kunnen ontbijten en Vincent is laat. We nemen een taxi naar het kleine zijstraatje waar we moeten zijn die er ruim een uur over doet omdat hij het niet kan vinden. We krijgen de visa en reserveren voor ’s avonds een tafel in restaurant Praga aan de kop van de Arbat. Nu moeten we opschieten, want we hebben een soundcheck in hotel Kosmos waar we drie nummers live voor de televisie zullen spelen.

    Iedereen komt laat zodat er van de soundcheck niets terecht komt, wat zijn weerslag op ons concert heeft. Ik moet proberen de groep wat gedisciplineerder te krijgen.
    Het televisieprogramma ademt een 50er jaren truttigheid uit die erg op onze lachspieren werkt. We ontmoeten Anja die ook voor de Nits getolkt heeft toen die in Moskou waren en nu graag ons van dienst wil zijn. Een knap meisje met vet haar.
    Na ons (slechte) concert gaan we naar het Praga waar het eten als ieder jaar weer achteruit is gegaan. Alleen de kaviaar blijft goddelijk. Ik drink lekkere champagne en wodka terwijl Anja over sterrenbeelden en karma praat. Ik vind haar aardig maar wel erg geëxalteerd. Na afloop maken we nog een wandeling over de Arbat, de would be P.C. Hooftstraat van Moskou, en dan naar huis met de laatste metro. Corrie en Franky kunnen nauwelijks meer op hun benen staan. Iedereen denkt lekker te kunnen uitslapen, maar we moeten morgen alweer vroeg voor een of andere televisieploeg komen opdraven.

 

In april, mei en juni 1989 speelde ik met mijn gitarenseptet The Seven Slowhands een reeks concerten in de Sovjet Unie, Mongolië, de Volksrepubliek China en Indonesië. We speelden muziek die ik speciaal had gecomponeerd voor het septet dat bestond uit gitaristen Vincent van Warmerdam, Corrie van Binsbergen, Edwin Ligteringen, Franky Douglas, Hans Croon, John van der Veer en mijzelf. Ik hield een dagboek bij.

 

 

17 april
Ontbeten in de kleine keuken van Masja, voortdurend lastiggevallen door haar oudste dochter Anja, die ziek is en aandacht wil. Om half één verzamelen we voor platenwinkel Melodiya op de Kalininsky prospect en van daaruit gaan Jochum*, August en ik naar de Mongoolse ambassade om onze concerten in Ulan Bator te bevestigen. De consul (of een andere, hoge Mongool) is een vriendelijke, grijze man die perfect Duits spreekt en zegt van hard-rock te houden. ‘Das ist doch ja, ganz civilisierte Musik?’ Het is nog steeds niet duidelijk hoe we vanuit Mongolië naar Beijing zullen komen en wie dat gaat betalen.
    ’s Middags gaan we een hapje eten in een restaurant met alleen staanplaatsen waar we onze oude vriend Sigalov ontmoeten, de joodse, Duitssprekende, niet publicerende, journalist en intrigant die voor mij ooit een platendeal bij Melodiya zou regelen en al jaren ‘het’ boek over de Sovjetrock aan het schrijven is. (Nur eine Woche)
    Hij is heel wat minder kruiperig dan voorheen, want hij is nu in West-Duitsland geweest waar hij een interview met Bild-Zeitung heeft gehad, één van de paar kranten in de wereld die er werkelijk toe doen, volgens hem.
    Als August hem luid complimenteert een échte Trotskist te zijn die zijn zaakjes voorbeeldig onder controle heeft, druipt hij meteen af. Ik verwacht niet dat hij naar onze concerten zal komen. Daarna met Jochum en Edwin naar hotel Kosmos, waar we in de grote theaterzaal twee of drie concerten zullen doen, maar waar we morgenmiddag al in een kleinere zaal een paar nummers in een tv-show zullen spelen. Ik beding een gage van tweehonderd roebel voor de groep; het zal mij benieuwen.
    Het is koud en bewolkt in Moskou en daar ben ik niet op gekleed; als ik maar niet ziek word, misschien moet ik ergens een jas kopen en die dan in Irkutsk achterlaten? In mijn eentje ga ik met de metro terug naar Simonovsky wal, waar August en Masja wonen, hopend dat ik het nog kan vinden en dat de sleutel in het slot zal passen. Het is ook wel leuk om alleen zo ver van huis te zijn, het geeft me een gevoel van grote vrijheid. Als ik thuis ben, ga ik een heet bad nemen, als er tenminste heet water is; vanavond maar eens vroeg naar bed.

 

* Jochum de Graaf, meereizend journalist

 

In april, mei en juni 1989 speelde ik met mijn gitarenseptet The Seven Slowhands een reeks concerten in de Sovjet Unie, Mongolië, de Volksrepubliek China en Indonesië. We speelden muziek die ik speciaal had gecomponeerd voor het septet dat bestond uit gitaristen Vincent van Warmerdam, Corrie van Binsbergen, Edwin Ligteringen, Franky Douglas, Hans Croon, John van der Veer en mijzelf. Ik hield een dagboek bij.

 

16 april 1989
Zenuwachtig en gespannen neem ik thuis afscheid van Riëtte. Ik ben zo stijf als een plank en slik al meteen mijn eerste spierontspanner. De angst slaat me om het hart, ik ben nog nooit zó lang zonder Riëtte geweest en ook al jaren niet zo lang van huis. Als August ons maar opwacht op het vliegveld in Moskou en als mijn rug me maar niet in de steek laat. Op Schiphol is de sfeer nerveus en ik ben blij dat ik thuis al afscheid heb genomen; iedereen staat een beetje te snotteren.
    Voor ik het weet zitten we in het vliegtuig en na een vervelende tussenlanding in Oost-Berlijn landen we in Moskou. De douane vraagt niets en kijkt bij niemand in de koffer. Gelukkig staat August ons inderdaad op te wachten. Op het vliegveld blijkt al meteen dat de Russische gastorganisatie helemaal niets heeft voorbereid en nauwelijks in onze komst geïnteresseerd is. We worden door wat zenuwachtige jongetjes over een paar taxi’s verdeeld. Alleen Vincent en ik rijden met August mee in zijn oranje Citroën 2CV, waarmee hij aardig opzien baart in de stad.
    We worden naar het Hard Rock Café in Gorkipark gebracht, waar de voormalige protestzanger en tegenwoordige miljonair-manager-mafioso Stas Namin zetelt; een dikke pasja met veel haar in een zwart maatpak. We krijgen een overigens behoorlijke maaltijd in zijn restaurant (spaarzame verlichting, zachte, beschaafde hardrock, Russen met lang haar en spijkerpakken die er uitzien als Duitsers) en dan blijkt dat de Moskouse rockgroep Nikolai Kopernick, die ons onderdak zou verschaffen, pas twee uur geleden van onze komst op de hoogte is gesteld. Twee van de vier voor ons geplande concerten zijn afgelast omdat het Plenum van de Sovjet Kosmonauten de zaal heeft geclaimd voor een congres.
    Gelukkig blijft iedereen vrolijk, en uitgeput lig ik om een uur of één in bed in het huis van August en Masja. Ik voel me niet zo lekker en kan niet goed in slaap komen. Pas om een uur of zes lukt dat wel.